Op 19 juni, om 8:32 uur wordt Daniël geboren. Een paar dagen voor uitgerekende datum, keurig op gewicht. De bevalling gaat erg snel maar ook erg goed.

Klik hier om een foto overzicht te bekijken.

We hebben de afgelopen maanden weinig tijd gehad om, net als voor de geboorte van Lucas, een pagina bij te houden met de ontwikkelingen van de zwangerschap. We hebben het halve huis overhoop gehaald en natuurlijk heeft Lucas ook de nodige aandacht nodig, zodat het er niet van gekomen is. Desalniettemin waren we wel zwanger en er echt “mee bezig”. De zwangerschap ging eigenlijk erg voorspoedig, weinig klachten en, ook door de drukte, ging het eigenlijk zo voorbij. En zonder enige aankondiging begint het zondag de 19de ‘s ochtends vroeg te rommelen. Om 6:00 uur bellen we Jef en Mieke, want daar zou Lucas naar toe gaan, en om 6:30 uur bellen we de verloskundige omdat de weeën toch wel snel heftig worden. De verloskundige is er om 7:00 uur, net nadat Jef en Mieke arriveren. Snel wat spullen pakken en in de auto naar het ziekenhuis. Daar komen we aan om 7:30 uur en om 8:32 uur is Daniël er al!

We bellen Jef en Mieke die dan net onderweg zijn naar hun eigen huis. Dat hoeft niet meer, ze komen naar het ziekenhuis. Eerst mag Lucas z’n kleine broertje zien en daarna ook opa en oma. Later gaat Lucas met Jef en Mieke toch naar Amstelveen en gaat Mandy opfrissen onder de douche. Als alle papaieren in orde zijn, mogen we rond lunchtijd naar huis. Even weer wennen aan zo een klein kereltje maar dat gaat als snel goed. Zeker als in de loop van de middag de kraamhulp arriveert. Aan het einde van de middag komen Jef en Mieke met Lucas en komt ook oma Annie even langs. Meteen is het druk, maar ook gezellig.

De eerste week vliegt voorbij. Daniël doet het erg goed; hij eet goed, slaapt goed en zit na een week alweer op z’n geboortegewicht. Aan het einde van de eerste week komt ook de GGD voor de gehoortest (pass) en de hielprik (au!). Maar na die eerste week is het over met de kraamhulp; we moeten het nu echt zelf doen. Nou ja, zelf, gelukkig hebben we opa en oma en oma om af en toe bij te springen, zeker op de dagen dat Lucas thuis is en ik weer ga werken. Lucas vindt het overigens fantastisch: hij wil continue knuffelen, kusjes geven, helpen verschonen, helpen in bad doen. Als we aan tafel zitten om te eten en Daniël begint te huilen is Lucas de eerste die roept dat hij er zo aankomt, maar nog even verder moet eten. Echt vertederend.

De weken die volgen blijft Daniël lekker eten en groeien, hij begint wat last te krijgen van krampjes en dat betekens soms een potje krijsen en met hem rondlopen. Gelukkig valt het allemaal wel mee, in vergelijking met dezelfde periode van Lucas. We gaan naar buiten, wandelen, op visite bij opa, vinden onze draai thuis. Na ongeveer twee weken komen we niet goed uit met de avondvoeding en na enig twijfelen of we Daniël moeten wakker maken of niet, besluiten we dat niet te doen. We zien we hoe het loopt, en het loopt goed, want hij slaapt 5 uur achterelkaar en vanaf dat moment hoeft hij nog maar één keer ‘s nachts te eten. De nacht is nog gebroken maar we kunnen ook aardig slapen. Daniël wordt ook al snel verkouden en krijgt ontstoken ogen, Lucas neemt natuurlijk het nodige mee van het kinderdagverblijf en met al dat geknuffel kan het niet uitblijven. Vervelend maar het is niet anders.

De weken gaan voorbij. Na een maand is het tijd voor het eerste bezoek aan het conternatiebureau en alles gaat goed. De leidsters van het kinderdagverblijf komen op kraambezoek en ook de eerste collega’s en vrienden komen langs. Daniël vindt het allemaal prima, Lucas vindt het fantastisch en papa en mama zitten ook al helemaal in hun rol.